BİLGE SAAT
Yazar: Feride Kara (9 yaşında)
Çizer: Zeynep Avşaroğlu (12 yaşında) Editör: Elif Aişe Saraç (10 yaşında)

Merhaba, ben saat Tiktak. Evimizin küçük neşesi olan Vera’nın yatak odasındaki bilge saatiyim. On yaşında, meraklı ve cesur bir kızdır Vera, yeşil rengini çok sever, odasının her tarafı yemyeşil ve modern. Odadaki antika tek şey benim, çok yaşlıyım ve ömrümü yavaş yavaş tamamlıyorum. O ne kadar bundan hoşlanmazsada bana bir teşekkür borçlu.
Vera, ortaokul sınavlarına hazırlanıyor ve matematik dersinde gerçekten çok kötü. O yüzden ona ben yardım ediyorum, mesela soru beş artı beş ise, Vera bana sesli okuyor ve hoop! Akrep ve yelkovanım birden 10’un üzerinde duruyor. Bu yüzden Vera’nın matematikte kötü olduğunu sırf ben biliyorum Vera bundan çok memnun gece gündüz bana teşekkür ediyor.
Öğretmeni ve ailesi bu durumu bilmiyor, çok şaşkınlar, Vera her zaman sınıf birincisi, tabii ki benim sayemde, Öhöm öhöm! Burada bizim de bir emeğimiz var tabi.
Vera bu halinden çok mutluydu, beni çok seviyordu, iyi arkadaşlar gibiydik. Tabii ki bende mutluydum mutlu olmasınada artık yaşlanıyordum. İyice eskidim, soruları yanlış cevaplamaya başladım.
Vera’nın durumu gitgide kötüleşiyordu. Ailesi ve öğretmeni bu düşüşe çok şaşırıyordu, hep, “acaba biz mi yanlış yaptık?” diyorlardı. Vera benim bozulacağımı düşünüp ağlıyordu. Sınavları kazanamayacağını düşünüp ağlıyordu. Artık hep ağlıyordu. Sınıfta bırak birinciliği, sonuncu oluyordu.
Ve artık olan oldu. Bozulmaya başladım, o zaman Vera okuldaydı. İlk önce akrep ve yelkovanımın bedenimden ayrıldığını gördüm, kendimi çırılçıplak hissettim. Sonra dişlilerim yavaşladı, yavaşladı ve durdu.
Birkaç saat sonra annesi Vera’nın odasına girerek beni duvardan aldı ve dikdörtgen şeklindeki bir kutunun içine koydu. İçerisi amma pis kokuyordu doğrusu, bu kadar karanlık benim de uykumu getirmişti. Yıllardır bu anı bekliyordum.
Ve uyudum.
Bir daha kalkmayacaktım.
İşte Vera’nın Tiktak’ın bozulduğunu görünce yazdığı bir mektup:
Merhaba eski saatim, sana bir mektup yazdım.
Okuldan dönünce annem bana bozulduğunu söyledi, gerçekten çok üzüldüm. En başta bunu kabullenemedim, ne yapacaktım şimdi? Sınavlara iki ay kalmıştı. Ama bir yandan da aslında bunun olacağını biliyordum, çünkü çok eskiydin ve bu aralar soruları yanlış cevaplıyordun. Ben biraz daha dayanmaya çalışarak iki ay boyunca çok yoğun çalıştım ve tekrar sınıf birincisi olmaya başladım. Sınavım çok iyi geçti ve istediğim okulu kazandım. Bundan çıkardığım iki şey var:
İsteyince her şey oluyormuş, illa senin yardımına ihtiyacım yok.
Yardım, başkasını değiştirmek değildir. Daha iyi olmasını sağlamaktır.


