BİR HAYAL
Yazar: Nesibe Yelken (10 yaşında)
Çizer: Elif Büşra Coştan (12 yaşında) Editör: Naile Nur Ceylan (14 yaşında)

Elif, neşeli ve çok sevimli bir kızdı. 5. sınıfa gidiyordu ve kalbinde ilkokul birinci sınıftan beri sakladığı kocaman bir hayali vardı: oyuncu olmak. Yıllardır bu istekle yatıp kalkıyor, odasında tek başına küçük sahneler canlandırıyordu. Ancak bu arzusunu anne ve babasına söylemeye bir türlü cesaret edemiyordu. İçini bir korku kaplamıştı; acaba onu yargılarlar mıydı, yoksa hayaliyle dalga mı geçerlerdi?
Korktuğu o büyük gün hızla yaklaşıyordu. 5. sınıfın bitmesine sadece bir hafta kala okulda büyük bir heyecan başladı. Tören provaları yapılıyor, karne günü herkesin büyüyünce ne olmak istediğini sahneden ilan edeceği söyleniyordu. Elif’in bu gizli hayalini bilen iki yakın arkadaşının söyledikleri kulağında yankılanıyordu: Korkuyorsan yalan söyle. Sahneye çıkınca doktor ya da mühendis olmak istediğini anlat gitsin.
Ancak Elif dürüst olmak istiyordu, kalbindeki gerçeği gizlemek içine sinmiyordu.
Günler su gibi aktı geçti ve tören günü geldi çattı. Elif hem çok heyecanlı hem de endişeliydi. Öğretmeni mikrofonu eline aldı ve:
-Elif Yelekçi, sahneye! Diye seslendi. Elif’in kalbi güm güm çarpmaya başladı. Bacakları titreyerek sahneye yürüdü. Sıra ona geldiğinde derin bir nefes aldı, korkusunu bir kenara bıraktı ve özgürce konuşmaya başladı:
-Ben büyüyünce oyuncu olmak istiyorum!
Sessizlik yerini birdenbire coşkulu bir alkış tufanına bıraktı. Elif şaşkınlıkla salona baktı; kimse ona gülmüyordu, aksine herkes onu destekliyordu. Ailesinin yüzünde ise büyük bir şaşkınlık ve gurur vardı.
Birkaç gün sonra anne ve babası Elif’i karşılarına alıp konuştu. Annesi gülümseyerek:
-Eğer gerçekten bu işi yapmak istiyorsan seni bir çocuk oyunculuk kursuna yazdırabiliriz, ister misin? Diye sordu. Elif bu sözlere karşı mutluluktan havalara uçtu.
Hemen ertesi hafta başlayan kurs tam iki yıl sürdü. Elif azimle çalıştı, sahne eğitimi aldı. İki yılın sonunda ona harika bir teklif geldi. “Sevimli Balıklar” adındaki dizide oynamasını istiyorlardı. Ailesinin de desteğiyle teklifi kabul etti ve ilk performansı ekranlara geldi. Elif o gün anladı ki; hayal kurmak utanılacak bir şey değil, emek verip çalışınca gerçeğe dönüşen, dünyadaki en güzel şeydi.


