top of page

BİR KELİME SEYYAHININ GÜNCESİ

Aişe Pınar Şahin
1 gün önce
2 dakikada okunur

Yazar ve Çizer: Aişe Pınar Şahin (11 yaşında) Editör: Elif Mina Direk (11 yaşında)

Hala arıyordum. Günlerdir yollardaydım fakat bu işin semeresi ne olacak, hatta bu işin semeresi olacak mı bilmiyordum. Kurak ve bozkır bir yerdeydim. Yorulmuştum. Kuru toprağa oturdum. Her yeri karış karış gezmiş lakin hiçbir yerde bir kelimeye bile rastlamamıştım. Nereye gitmişlerdi? Bulamıyordum. Bundan mütevellit canım çok sıkkındı. Sıkıntıdan parmağımla susuz, çorak toprağı eşelemeye başladım. Birden aklıma geldi, neden toprağı kazmayı denememiştim? Çantamdan küreğimi çıkarıyordum ki birden kendi kendime “Dur” dedim. Toprağın içinde kelimenin ne işi olacaktı? Saçmaydı. Sonra tekrar denemeye karar verdim. Hem denemekten ne zarar gelirdi ki? Burada boş boş oturacağıma toprağı kazardım. Denemeye değerdi. Kazmaya başladım.

               Birkaç dakika sonra hiç beklemediğim bir şey oldu. Bir kelimeye rastladım! Az önce toprağın içinde olmasına rağmen parıl parıl parlayan yaldızlı harflerle yazılmış “SAYGI” kelimesi karşımdaydı! Gözlerime inanamamıştım. Öz güvenim yerine gelmişti. Hemen kelimeyi dışarı çıkartıp kazmaya devam ettim. Mükemmel kelimelere rastlayıp durdum. “GÜVEN, SEVGİ, DÜRÜSTLÜK, ADALET, EŞİTLİK, MUTLULUK…” gibi.

               Bulduğum kelimelerin verdiği heyecanla daha da hızla kazmaya devam ettim. Kelimeler, aşağıya doğru indikçe sıradanlaşmaya başlıyordu. “BARDAK, TAKVİM, GİTAR, TELEFON...” gibi. Rastladığım tüm kelimeleri dışarı çıkartıyor, durmadan kazmaya devam ediyordum. Fakat derinlere indikçe kelimeler berbatlaşmaya başlıyordu. Argolar, kabalıklar, zararlı şeyler, yani kısacası buraya yazmaya terbiyemin müsaade etmeyeceği şeyler. Bu kelimeleri tabii ki de yukarı çıkarmayacaktım. Aramaya devam ederken bir fosile rastladım. Fosili kaldırdığımda altından bir kelime çıktı. Ancak kapkara, çürümüş, hatta kokuşmuş ve rengi solmuş, soyulmuş harflerle yazılmış kötü bir kelime… Ne olduğunu tabii ki de buraya yazmayacağım, daha doğrusu yazamayacağım. Neden yazamayacağımı tahmin etmişsinizdir umarım.

               Şimdi yukarı çıkma zamanıydı, bu kadar yeterliydi. Tırmanmaya başladım. Tırmanırken şunu fark ettim. Kötü kelimeler aşağılarda, güzel kelimeler ise yukarılardaydı. Tıpkı seçtiği kelimelerle insanların değer bulması gibi. Seçtiğimiz kötü kelimeler bizi yerin dibine sokarken, iyi kelimeler ise bizi yukarılara hatta yukarıların daha yukarısına çıkartır.

               Tırmandığımda karşımda yukarı çıkardığım kelimelerden oluşan, arındırılmış, temiz ve güzel bir kelime dağı duruyordu. Bir kelime seyyahı olarak bir kelime madeni kazmış ve bu kelimeleri kurtarmıştım. Kendimle gurur duyuyordum. Şimdi ise bu sözcükleri kullanıp dillere pelesenk etmeye gelmişti sıra. Fakat bu görev sadece bana değil, hepimize düşüyor. Hep güzel kelimeler kullanalım. Gerekirse kitaplar yazalım, şiirler okuyalım, türküler söyleyelim. İşte son cümlem: İyi kalın, hoşça kalın, güzel sözcükler kullanın…

 

 


 

 
 

©2022, Dergi Mudita, her hakkı saklıdır.

bottom of page