Engelsiz Hayat
Yazar: Feride Kara (9 yaşında)
Çizer: Lina Birinci (11 yaşında) Editör: Mustafa Asım Acar (14 yaşında)

Zümra, 12 yaşında beline kadar uzanan kızıl kıvırcık saçları ve deniz mavisi gözleriyle 2 metre öteden bile dikkat çeken, zeki, atik, biraz da meraklı bir kızdı. Yarın önemli bir koşu yarışı olduğu için çok heyecanlıydı. Aylardır bekliyordu bu yarışmayı. Gün sayıyordu. Ah, o gün bir gelseydi!
Yatmak için hazırlandı. Aklında hâlâ o yarış vardı. Ertesi günün heyecanıyla gözlerini kapattı.
Zümra kalkarken de çok heyecanlıydı. Uyurken tam altı kez rüya görmüştü. Gözlerini açmaya çalıştı. İlk önce sağ gözünü açtı, geri kapadı, sol gözünü derken iki gözünü de açıverdi. Hmm, peki neden hâlâ etraf karanlıktı? Uzanıp ışığı açtı. E, hâlâ aynıydı. Gözlerini tekrar kapatıp açtı. Hayır, karanlıktaydı. Koşup annesine haber verdi. Bir yandan da her tarafa çarpıp duruyordu. Ah, bu ne kötü bir duyguydu!
Annesi aceleyle onu bir doktora götürdü. Zümra’nın aklında takımı vardı. Ya yetişemeseydi... Gün boyu ağlardı. O bunları düşünürken doktor üzgün bir tavırla “Retina Göz Damar Tıkanıklığı, çocuklarda ender görülür ve görme kaybına yol açar, üzgünüm.” Diyerek yerine oturdu. Zümra şoktaydı. Şimdi yarışa nasıl katılacaktı? Annesi doktora yarışa katılıp katılamayacağını sordu. Doktor katılabileceğini ama demir korkuluklar arasında özel bir parkur olması gerektiğini söyledi. Zümra’nın yüzü düştü. Onu öyle görünce kesin onunla dalga geçerlerdi. Annesi hemen yarış ekibini arayarak durumu anlattı. Zümra yine de emin değildi.
Uzun tartışmalar sonucunda kararını verdi. O yarışa gidecekti. Kaybetse de katılacaktı. En azından denemiş olurdu. Tabii yetişirse.
Sahaya vardıklarında yarış neredeyse başlayacaktı. Ucu ucuna yetişmişti. Annesinin dediği parkur hazırlanmıştı. İkra oradaydı. Onun tiz sesi uzaktan hemen tanınıyordu. Ne kadar iyi olursa olsun Zümra’yı asla geçemezdi. Elif de vardı. Her zaman balonlu sakız gibi kokardı. Hızlı koşardı. Zümra bir endişeye kapıldı. Tam onu düşünürken, daha endişe verici bir durum gördü. Rüzgâr da oradaydı. O koca cüsseyle tanınmamak imkansızdı. Gözlerinin içinde bile dev gölgesini görüyordu Zümra. Rüzgâr bazı yarışlarda onu bile yenmişti. Onu yenmesi imkansıza yakındı…
İşte yarış vakti gelmişti. Tam iki kilometre koşacaklardı. Zümra yutkundu. Kendine güveniyordu. Antrenör düdüğü çaldığı an yarış başladı.
Zümra iyi başlamıştı. İkra’yı geçmişti. Elif’i de geçmesi yakındı. Rüzgâr tabii ki en öndeydi. Yarışın Ortalarına doğru Zümra’nın önünde tek Rüzgâr kalmıştı. İyi gidiyordu.
Sonraları Zümra bir atak yaparak aralarındaki mesafeyi yarıya indirdi. Rüzgâr ile çok yakınlardı. Seyirciler şaşkındı.
Son dakikalarda çok çekişmeli bir mücadele oldu. Bir Zümra öndeydi, bir Rüzgâr. Zümra bu kadar önde olduğunun farkında bile değildi. Bir umutla koşuyordu. Son on saniye kala ise Rüzgâr’ın dili damağı kurumuştu, koşamıyordu. Zümra son bir umutla öne atıldı. Seyircilerin coşkulu seslerini duydu.
Kazanmıştı...


