Göklerin Hırsızları: 4 Kanat Operasyonu

Yazar: Hatice Kübra Ayçiçek (13 yaşında)

Çizer: Zeynep Yaşar (12 yaşında)

Editör: Lina Birinci (11 yaşında)

Ben Aris. Mor tişörtlüyüm, ekibin beyniyim. 

Bu Paris - Raketli, ekibin kası. 

Bu Maris - Çiçekli, ekibin kalbi. 

En küçük Varis - Şapkalı, ekibin şansı. Biz sıradan sinekler değiliz. Biz "Kayıp Renkleri" çalan bir çeteyiz.

Hikaye şöyle başladı: 

Dünyanın gökyüzü bir sabah gri uyandı. Güneşin sarısı, denizin mavisi, çimenin yeşili... Hepsi çalınmış. Rengarenk Dünya Kulübü diye bir örgüt, bütün renkleri dev bir bavula kilitlemiş. "İnsanlar artık griyi hak ediyor." demişler.

Annemin son sözü şuydu: "VIZSUIZZI IZI VIZZI VIZ VIZ."

Yani: "Bir sinekle dünyayı gezeriz ve anlatırız." 

Biz de anlatmaya değil, geri almaya gidiyoruz.

GÖREV 1: İSPANYA

"MUCHAS GRACIAS" yazan etiketli bavul İspanya'daydı. İçinde denizin mavisi vardı. 

Paris raketiyle gardiyan bulutları dağıttı. Maris ağlayarak gardiyanı duygulandırdı. Varis bavulun anahtarını çaldı. Ben Aris de haritayı okuyup kaçış yolunu buldum. 

Maviyi kurtardık. O gün okyanus geri geldi.

GÖREV 2: ÇÖL

Sonra çöle gittik. Sarı güneş orada esirdi. Kum fırtınası bizi 3 kere yuttu. Varis kayboldu sandık. Ama o küçücük kanatlarıyla fırtınanın gözünü buldu ve bizi çıkardı. 

Sarıyı da aldık.

GÖREV 3: SON SAVAŞ

Şimdi son bavul. En büyük bavul. İçinde yeşil, pembe, mor... Her şey var. Rengarenk Dünya Kulübü'nün merkezinde. 

4 kişi, 1 bavul. Ağır. Çok ağır. 

Ama biz 4 kardeşiz. Aris, Paris, Maris, Varis. 

Bavulu ittik, çektik, uçtuk, düştük. Sonunda kapağı açtık.

Ve gökyüzü patladı. Bütün renkler aynı anda geri döndü. Gökkuşağı 7 değil 700 renk oldu. İnsanlar yukarı baktı ve ağladı. Çünkü neyi kaybettiklerini o an anladılar.

Biz mi? Biz şimdi başka bir bavul taşıyoruz. 

Bu sefer içine "umut" koyuyoruz. Çünkü dünya gri olursa, birileri onu tekrar renklendirmek zorunda.

Bizim adımız: Aris, Paris, Maris, Varis!

Mesleğimiz: İmkansızı taşımak.