İHANET: Karanlık Güçlerin Sahibi
Yazar: Feyza Yılmaz (13 yaşında) Çizer: Başak Uzun (10 yaşında)
Editör: Nil Sena Yılmaz (12 yaşında)

OLAYDAN 2 HAFTA SONRA
Gökçen’in ihaneti bende derin yaralar bırakmıştı. Hayatımda çok önemli bir konumda olan, çocukluk arkadaşım, zor günlerimde yanımda olan Gökçen’in böyle bir şey yapmış olmasını hala sindiremiyordum. Sindirmek de istemiyordum açıkçası; çünkü bu olayın arkasında başka bir iş olma ihtimali daha vardı. Ve ben o ihtimali göz ardı edemezdim.
“Hadi gidelim,” dedi üç kişi kalan grubumuzun en neşeli ve komiği olan Alaz. “Zaten geciktik, Otacı’yı daha fazla bekletmeyelim.”
İki haftadır bu konu hakkında araştırmalar yapan ve işi bir sonuca bağlamak isteyen Otacı, bize çok yardım ediyordu. Bugün de onun yanına gidecek ve elde ettiği ipucunu öğrenecektik. İşimize yarar bir şey olmasına o kadar ihtiyacım vardı ki...
***
Otacı’nın evine her gelişimizde evinin yanındaki mezarlıklara bakıyor ve hayran kalıyordum. Bir insan bundan nasıl rahatsız olmazdı ya?
Otacı kapıyı açtığında bizi güler yüzle karşıladı. “Ah, çocuklar sonunda gelebildiniz! O kadar heyecanlıyım ki sizi beklemekten neredeyse kök salacaktım!” dedikten sonra Baran ikimize dönüp fısıldayarak “Beklemesine gerek yoktu. Büyülü bir çay yapıp içer, kök salardı zaten.” dedi ve bunu söylemesine hepimiz tebessüm ederek cevap verdik. Fakat Otacı bunu duymuş olacak ki gözlerini kısmış, Baran’a bakıyordu.
“Seni zaten hiç gözüm tutmadı.”dedi. Henüz görmedim ama senin de bu arkadaş grubuna ihanet edişini bir kehanetimde görürsem şaşırmam!”
Sonunda eve girebildik. Otacı hiç vakit kaybetmeden karşımıza oturdu ve bize bulduğu ipucunu anlattı.
“Çocuklar,” diyerek başladı bu gizemli konuyu açıklığa kavuşturmaya yakınken. “Biliyorsunuz, iki haftadır kehanette bir ipucu aramaya çalışıyorum ve sonunda buldum. Gökçen’in size ihanet edişinden öncesini, bunu yapma sebebini gördüm.”
Gözlerim fal taşı gibi açılmış, kulaklarım duyduklarına inanamıyordu.
“Gökçen’in tanıdığı bir cadı var. İsmi Ariel Purnell. Ben de zamanında onu tanımak gibi bir talihsizlik yaşadım-” dediği sırada Alaz “Bir dakika! Talihsizlik mi?” diyerek Otacı’nın sözünü yarıda kesti.
“Evet, talihsizlik.” diyerek açıkladı Otacı. “Çünkü Ariel iyi biri değildi. Ona bahşedilen güçleri kötüye kullanıyordu. İnsanları kandırmak gibi...”
“Gökçen’i kandırdı!” diyerek ayağa fırladım. Otacı ise “Maalesef evet.” der gibi başını salladı. O sırada Baran araya girerek “Kimse merak etmedi mi acaba? Bu kadının ismi Ariel! Türk değil! Ayrıca kadın cadı yahu! Cadı!” dedi.
“Çocuklar, lütfen sakin olun.” Otacı bizim heyecanımızı yatıştırmaya çalıştı. “Her şeyi anlatacağım. Öncelikle Ariel Türk değil, evet. Ama Türkçe biliyor. Hatta istese çok kısa sürede bir sürü dil aynı anda öğrenebilir. İkincisi, Gökçen’i kandırdığı doğru. Gökçen onu nereden buldu, nasıl tanıdı, hiçbir fikrim yok. Fakat Gökçen’in yerini bilse bilse bir o bilir. Büyüyü uygulayan o olduğu için benim yapabileceğim bir şey yok maalesef. Ve üçüncüsü, Ariel hala yaşıyor.”
“O zaman onu bulalım ve hesap soralım!”
“Korku filmi çekmiyoruz Alaz, her şeyimizi planlı bir şekilde uygulamamız lazım.”
Günümüz bir sürü plan yapıp en mantıklısını seçmemizle geçti. Yarın planımızı uygulayacak ve Ariel Purnell’ın gizli yüzünü ortaya çıkartacaktık. Ve en önemlisi; Gökçen’i kurtaracaktık.
***
İki haftadır her gün olduğumdan daha temkinliydim.
Karanlık ve (her zamanki gibi) sisli ormanın derinliklerine doğru yürüyorduk. Sanki doğanın her bir parçası bize “Yürü” diyordu. “Yürü, doğru yoldasın. Onu bulacaksın.”
Buna o kadar inanmak istiyordum ki.
Otacı da bizimle gelmişti ve yanında asasını da getirmişti. O bugün bizimle gelmese belki de asası olduğunu hiçbir zaman öğrenemeyecektim. Bu asa onu Otacı görünümünden çıkarıp, Cadı kılığına sokmuş gibi duruyordu ve ben bunu şahsen beğenmiştim. Belki de bizden cadı olduğunu saklıyordu.
Sessizce yürümeye çalıştığımız sırada Otacı bir anda durdu. O durunca biz de durduk. “Ne oldu?” diye sordum en kısık ses tonumu kullanarak. Bize dönerek “Evi yakınlarda.” dedi. “Çok net hatırlıyorum.”
Sonra beline yerleştirdiği asasını çıkarıp biraz yukarı doğrulttu. Yaptığı şeye anlam vermeye çalışıyordum. Sessizce “Vulosansassia” dedi. Bunu üç kere yaptıktan sonra asasını yuvarlak çizer gibi havada dört kere döndürdü.
Hiçbir şey anlamamıştım fakat bir anda karşımda ufak bir ev görünce neredeyse küçük dilimi yutacaktım. “Unutmamışsın.” diyen kalın ve tüyler ürpertici ses beni başka bir korkuya ve meraka çekti. Derken karşımıza orta yaşlı ve bakışlarıyla insanı anında korkutabilecek biri çıktı.
Bu kesinlikle Ariel Purnell’di.
“Unutmadım.” diye yanıt verdi korkusuz görünen Otacı. “Senin gizli işlerini ortaya çıkarmak için de hiçbir zaman unutmayacağım!”
Ariel güldü. “Buna izin vereceğimi mi sanıyorsun?”
“Senden izin isteyen mi var?” Otacı’nın bu sözü, Ariel’in suratındaki gülümsemeyi yok etti.
“Konuyu dağıtmaya gerek yok, buraya neden geldin?”
“Yaptıklarını gün yüzüne çıkartmaya geldim. Çıkartacağım da!” Bu sert söz Ariel’i daha fazla sinirlendirdi. Eli belindeki asasına gittiği sırada Otacı erken davranıp asasını ona uzatarak “Rosealassa” diye bağırdı. Bembeyaz bir ışık göründü ve kimse beyaz renkten başka bir şey göremedi.
Gözlerimizi açtığımızdaysa Karanlık Güçlerin Sahibi Ariel Purnell, bir cadıdan çok orta yaşlı bir ev hanımına benziyordu. Hepimiz kaşlarımızı çatarak gördüğümüz manzara karşısında hayretler içerisinde kalırken, Otacının dudağının bir kenarı yukarı doğru kıvrılmış, Ariel’in bu halinden zevk alıyordu. Bense her şeyin bu kadar çabuk hallolmuş olmasına hayret ediyordum. Madem Karanlık Güçlerin Sahibi’ni yenmek bu kadar kolaydı, biz neden o kadar plan yaparak yorulduk?
O sırada Ariel’in arkasındaki evin kapısı açıldı ve Gökçen göründü. Büyük bir rahatlama duygusu içinde koşarak ona sarıldım. Gökçen de bana sıkı sıkı sarılıyor ve aynı anda ardı ardına özür diliyordu. Ben de Karanlık Büyü’nün insana her şeyi yaptırabileceğini söyleyerek onu teselli ediyordum.
Sıra Alaz ve Baran’a geldiği sırada göz ucuyla Otacı’ya baktım. Keyifli bir şekilde “Komşum, gel sana bir çay ısmarlayayım.” diyerek büyünün etkisiyle bambaşka biri olduğunu hissettiren Ariel’e bakıyor, “Tabii ki, komşum.” diyerek içten içe onunla eğleniyordu.
Bugün hayatım boyunca en temkinli olduğum ve arkadaşıma kavuşmanın mutluluğunu ilk kez bu kadar derin hissettiğim gündü.
Bu kurgu, Dergi Mudita’nın 22. Sayısında yayımlanan İhanet metninin devamıdır.


