İç Sesini Gören Çocuk

Yazar: Ravza Sare Azaklı (9 yaşında)

Çizer: Ayşe Korkmaz (12 yaşında)

Editör: Ayşegül Duyar (12 yaşında)

Elif Su mutfaktan gelen şıngırdama sesiyle uyandı. Bununla birlikte burnuna nefis bir pizza kokusu geliyordu. O anda bir ses duydu, "Haydi elini yüzünü yıka ve koş sofraya" diyordu o ses. Elif Su o sesi ararken yanında beliriverdi. Yemyeşil gözlü, bembeyaz  kıyafetleriyle bir yaratıktı gördüğü. Annesinin iyi olarak anlattığı meleklere benziyordu.

Elif Su ona şöyle dedi:

—Aaa, merhaba! Çok sevimli görünüyorsun. Tanışalım mı?

 Bembeyaz kıyafetli yaratık tam cevap verecekken başka bir ses duyuluverdi aniden. Gelen ses şöyle diyordu: Elif Su, zaman kaybetmemelisin. Elini  yüzünü yıkamayı boşver. Pizza soğumadan hemen yemeğe git.

 Bu kez Elif Su yeni gelen sesi aradı etrafta. O da arkasında, simsiyah gözleri, kıpkırmızı kıyafetleriyle ve upuzun boyuyla Elif Su'ya tepeden bakıyordu. Elif ne yapacağını bilemedi. Ama yine de beyaz kıyafetli yaratığın sözünü daha doğru bularak elini yüzünü yıkadı ve masaya yöneldi.

 Annesi Fazilet Hanım'ın:

—Elif Su, haydi kızım! Kahvaltı hazır. Seni bekliyoruz.

diyen sesi koridorda yankılanırken Elif Su, salon kapısından içeriye girdi.

—Günaydın anneciğim, günaydın babacığım,dedi ve sofraya oturdu.

 Annesi pizzayı tabaklarına servis etti. Babası Murtaza Bey pizzadan bir ısırık aldı ve:

—Ooo hanım yine döktürmüşsün ellerine sağlık pizza enfes olmuş, dedi.

 Elif Su pizzaya dokundu. Pizzanın hamuru pamuk gibi yumuşacıktı. Elif Su daha pizzadan ısırık almadan ağzının suları akmaya başlamıştı. Koridorda duyduğu sesler aklından çıkmıyordu. Anne ve babasına anlatmayı düşündü. Ama sonra vazgeçti. Çünkü onları Elif'ten başka kimse görmüyordu.

 Yemekten  sonra Elif Su odasına geçti. Biraz kitap okumak istiyordu. Kitaplığa yöneldiği sırada koridorda gördüğü yaratıkları yatağının üzerinde oturur halde buldu.

Kırmızı kıyafetli yaratık:

—Kitap okumak çok sıkıcı! Bırak şu kitapları, diyordu.

Beyaz kıyafetli yaratık ise:

—Dinleme onu. Dünyayı anlamak, kitap okumakla başlar.” diyordu.

Günler geçti. Elif bu iki yaratıkla oyun arkadaşı oldu. Kırmızıya Kuki, Beyaza Buki adını verdi. Buki ile beraber Kuki'ye iyiliği ve güzelliği öğrettiler. Kuki de her ne kadar ilk başlarda alışmakta zorlansa da artık doğru olan davranışları tercih ediyordu. Ara sıra yanlış yapsa da fark edip özürler dileyerek hemen iyiliğe yöneliyordu.

Hep beraber çok güzel yıllar geçirdiler. İyiliklerle büyüyen Elif Su zamanının büyük kısmını dışarıda arkadaşlarıyla geçiriyordu. Bir süre sonra Kuki ve Buki'yi artık tamamen unutmuştu. Unutmadığı tek şey ise iyiliğin bulaşıcı olmasıydı…