KOCA BİR AİLE
Yazar: Feride Kara ( 9 yaşında)
Editör: Fatma Zehra Demirci (13 yaşında)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir de ne göreyim, dev bir ayı! Kaçtım hemen oradan, dağlara çıkan yoldan. Az gittim, uz gittim, dere tepe düz gittim. Arpa buğday biçerek, soğuk sular içerek, altı ay bir güz gittim. Vardım masal ülkesine…
Gittim orada bir prenses, elinde de tacı.
Hayvanlara bakıyormuş, yorulmuş başı.
Biri geyik biri baykuş diğeri de fare.
Dedim ne gerek var fareye, geyiğe.
Yok, o dinlemez, yorulsa bile.
Şefkatlidir prenses, sıkıntıdan patlasa bile.
En sevdiği geyik, zarifmiş.
İkinci sevdiği baykuş, bilgeymiş.
Sevmediği fare ise, girmiş bir delikten.
Almak zorunda kalmış, onu da eşikten.
Pek sevmezlermiş onu, ne baykuş ne geyik.
Baykuş der ki, “önemli olan bilgelik.”
Fare artık der, “yeter.
Ver bana düzgün bir yer.
Sevilmeyerek yaşıyorum,
Sevilmek istiyorum.”
Onu ne kadar sevmese de şefkatlidir prenses.
Koymuş onu başucuna, evine gelmiş bir ses.
Fare başucuna gitmiş, mutluluktan uçmuş.
Prenses gülümsemiş, “yeni yerin burası demiş.”
Geyik kıskançla bakar, prensesten bir medet umar.
Fare artık çok mutlu, umursamaz onu bunu.
Prensesin başucunda, fare halay çekiyor.
Baykuşla geyik ise, onu imrenerek izliyor.
Artık aylar geçti, fare de yerinden sıkıldı.
Yine başladı prensesi sıkmaya, durmadı.
Prenses artık mutsuz, arıyor bir medet.
Fareyi mutlu etmek için, koca bir dünya gerek.
Saray halkı arayışta, fare için bir dünya.
Fare mutsuz, fare mutsuz olunca da prenses bunalımda.
Girdiler bir kısır döngünün içine.
Geyik ile baykuş izler köşede.
Fare çok mutsuz, orada burada ağlar boş yere.
Artık bıktı herkesten, prensesi dönüştürür koca bir ineğe.
Geyik ile baykuş çok şaşkın, bu nasıl oldu diye.
Fare işinden memnun, çıkar saraydan pat diye.
E ne yapacaklar şimdi, prenses koca bir inek.
Bunu çözmek için bir mucize gerek.
Geyik ile baykuş kararlı, çıkacaklar bir yola.
Fareyi bulana kadar, kararla.
Prensesi de aldılar yanlarına,
Başladılar yolculuğa.
Prensese sordular; “onun en sevdiği yemek ne?”
Prenses cevap verdi: “her şeyi yer ama ne?”
Baykuş mırıldandı, “kraliyet peyniri.”
“Çok doğru,” dedi prenses, bu fikri sevdi.
Ormanın her köşesine koydular bir kapan.
Ama normal değil, açınca bilmece sorandan.
Gittiler tekrar saraya.
Şafak sökünce kalktılar, dediler; “bugün işimiz var çokça.”
Hepsini kontrol ettiler tekrardan.
Acaba var mı içinde olan?
Geyik, koştu geldi yanlarına.
“İşte işte, fare burada!”
Fare sinirlendi bu işe.
Ayaklarını vurdu pat pat diye.
“N’olur beni ormana salın,
Bir daha birbirimizi aramayalım.”
Baykuş, geyik, prenses,
Kabul etti herkes.
Hepsi çok sevindi.
Farenin iksiri içildi.
Herkes normale döndü.
Fare de ormana döndü.
Onun yerine, bir yunus aldılar.
Prenses istedi, bir de inek aldılar.
Bu dört arkadaş kaynaştı,
Geriye koca bir aile kaldı.
Herkes artık çok mutlu.
Mutsuz olmayan yoktu.
Dediler, “hiç ayrılmayalım.
Bu arkadaşlığı bozmayalım.”


