Tozlu Hikâye
Yazar: Mustafa Asım Acar (14 yaşında)
Çizer: Elif Sena Dobooğlu (13 yaşında) Editör: Asel Sözer (13 yaşında)

Neryx, bahçeli, kireç renkli duvarları olan evinde bahçe işlerini bitirmiş, yorgunluk kahvesini içiyordu. Kahvenin tadı, iki yıl önce vefat eden dedesiyle yaptığı sohbetleri hatırlattı. Birlikte her gün akşamları kahve içer, uzun uzun muhabbet ederlerdi. Her sohbet keyifli ve hoş geçerdi. Neryx bunları hatırlayınca derin bir iç çekti. Dedesinden ona bu bahçeli ev ve çatı katındaki eski bir sandık kalmıştı. Neryx bahçe işlerine devam etmek üzere ayağa kalktı. Tam kapıyı açıp dışarı çıkacakken gözü eski çatı katı merdivenine takıldı. Aklına dedesinden kalmış eski sandık geldi.
Bir süre olduğu yerde durdu. Sandığı daha önce birçok kez görmüştü. Ancak hiç açmamıştı.
Belki de açmaya gerek duymamıştı… Belki de dedesinden kalan eşyaları olduğu gibi bırakmak istemişti…
Neryx kapının kolunu bıraktı ve yavaşça merdivenlere doğru yürüdü. Eski ahşap basamaklar her adımında hafifçe gıcırdıyordu. Çatı katına yaklaştıkça hava değişti. Aşağıdaki bahçenin temiz kokusu yerini eski tahta ve toz kokusuna bıraktı. Çatı katına çıktığında karşısında solmuş renkleriyle eski bir kapı duruyordu. Kapı oldukça eskiydi ve uzun zamandır açılmamışa benziyordu. Kapının üzerinde küçük bir asma kilit vardı. Neryx ilk başta tereddüt etti. Fakat merakına yenik düştü. Kapının solmuş yüzeyine yaklaştı ve küçük asma kilidi tuttu. Yıllardır yağmur ve zamana karşı direnmiş olan kilit, Neryx'in dokunuşuyla hafifçe sallandı. Neryx biraz daha güç uyguladı.
Çıt!
Yıllardır paslanmış ve çürümüş olan kilit, bir anda koparak yere düştü. Çatı katındaki sessizlikte metalin yere çarpma sesi uzun süre yankılandı. Neryx, kapının önünde hareketsiz kaldı. Şimdi önünde yalnızca eski kapı vardı. Ve kapının ardında, dedesinin yıllardır sakladığı şeyler. Neryx içeri girdi içeride eski bir sandıktan başka bir şey yoktu sandığa doğru yaklaştı sandığın üzerinde bir not ve birde anahtar vardı, not dedesini en sevdiği çiçek olan lavanta kokuyordu.
Not şöyleydi:
Neryx,
Eğer buraya kadar geldiysen, merakının hâlâ kaybolmadığını bilmek güzel.
Bu anahtar sandığı değil, yıllardır sakladığım bir hikâyeyi açacak.
Ama unutma; bazı kapılar açıldıktan sonra insan, eskisi gibi kalamaz.
— Deden
Neryx notu okuduktan sonra anahtara baktı halbuki sandıkta anahtar deliği yoktu. Notu yanına koydu, sandığı incelemeye başladı, sandık altı yedi tahtadan yapılmıştı, sandıkta bir sürgü vardı. Sürgü epey eskimiş ve paslanmıştı, sürgüyü kaydırdı. Neryx sandığın açılırken çıkardığı kulak çınlatan paslanmış metal sesine maruz kaldıktan sonra sandığın içinden çıkan kitabı eline aldı. Bu… bu onun dedesinden kalan sayılı şeylerden biriydi. Ve dedesi bu anın geleceğini biliyordu. Peki bu kitabı bu kadar değerli yapan şey dedesinden kalmasından başka ne olabilirdi ?
Kitabın üstündeki tozlar kitabın altmış veya yetmiş yıldır gün yüzü görmediğini gösteriyordu, Neryx kitabın üstüne üfledi ve ve kitabı incelemeye başladı, kitabın üstünde kocaman bir anahtar deliği gördü… aklına önceden bulduğu anahtar geldi, anahtarı alıp deliğe yerleştirdi...
Devam Edecek...


