Yalnızlık
Yazar: Ayşe Zümra Bağcı (11 yaşında)
Çizer: Eslem Doğru (12 yaşında) Editör: Ayşe Hümeyra Tüfekçi (13 yaşında)

Uyandım. İçim bir garipti. Kardeşimin horultusu gelmiyordu. Yerimde doğrulup kardeşim Zeliha’nın yatağına baktım. Annemin yanına gitmiş olacak, diye düşündüm. Bir iki esnedikten sonra saate baktım. Duvardaki saat gitmişti. Yataktan kalkıp terliğimi ayağıma geçirdim. Annemlerin yatak odasının kapısı kilitliydi. Anahtar deliğinden içeri baktım. Tıkanmıştı. Odamdan fısıldasam duyacak olan annem bağrışlarımı duymuyordu. Çırpınırken yerde anahtarı gördüm. Nihayet! Kapıyı açtım. Kimse yoktu. Tabii ya, salona gittiler demek. Annemin işleri de vardı zaten. Zeliha da resim yapıyordur. Boşuna uğraştım iki saattir. Gözlerim kapalı, esneyerek salona girdim.
“Günaydın anne!”
Cevap gelmeyince gözümü açtım. Eyvah, kimse yoktu! Dehşete kapılmıştım. Her kapıyı açıyor, yine de kimseyi göremiyordum. Sonra gözüm açıldı da dışarı bakmayı akıl ettim. Ayakkabılarını görmesem rahatlayacaktım ama kapının önündelerdi. Çıldıracaktım!
Ah, çoktan çıldırmıştım galiba. Çünkü bir yandan annemleri arıyor, diğer yandan tavanı izliyordum. Sonra olayı anladım. İki gözümü de açıp kırpıştırınca tavan netleşti. Yan tarafa baktım, Zeliha uyuyordu. Bir oh çekip annemin yanına gittim.
“Yalnızlığa bu kadar kafanı taktığın için böyle rüyalar görüyorsun Zehra.” dedi annem. Yüzü değişmişti. “Tek sen değilsin kızım, taşınan herkes okula yeniden başlar. Rica ediyorum üzme beni.”
Hatırlatmasa olmazdı. Gözümü devirip odadan çıktım ve hazırlanmaya başladım. Yarım saat sonra okuldaydım.
Ders başlamıştı. Her zamanki gibi sıkıcı bir matematik dersinden sonra teneffüs vaktiydi. Harçlığımı evde unuttuğumu işte o zaman fark ettim. Öğle arasına kadar dayanabildim fakat öğle arasında yemeğini yiyenlerin çıkardığı iştahlı seslere dayanamıyordum. İşte tam ben çıldıracakken bu esnada sıramın kenarındaki güzellik perisini fark ettim. Elindeki tost ve ayranı uzatıyordu.
Adının Çiğdem olduğunu öğrendiğim güzellik perisiyle birlikte tostumu yerken sohbet ediyorduk. Okula geçen sene geldiğini ve bir sene boyunca arkadaşı olmadığını anlatırken gülümsüyordu. Aramızda geç olsun güç olmasın sözüne uygun bir arkadaşlık başlamıştı.
O günden sonra okul bir daha eskisi gibi olmadı. Ortaokulu bitirdiğimde yeni Çiğdemlerle karşılaşmayı umuyordum.


