top of page

Anahtar Hâlâ Bende

  • Beyza Altuntaş
  • 7 gün önce
  • 2 dakikada okunur

Yazar: Beyza Altuntaş (11 yaşında)


Ben o gece orada değildim. Bunu en baştan söylemem gerekiyor. İnsanlar genelde yanlış yerden başlar, ben doğrusu varken neden yalan söyleyeyim? Zaten polis de aynı şeyi sordu. “O sırada neredeydin, Bora?” "Evdeydim," dedim. Kitap okuyordum. Sakin bir geceydi. Salonun lambası loştu. Sarı ışık duvara vuruyor, gölgeler eşyaları olduğundan uzun gösteriyordu. Kanepeye oturmuş, sayfaları ağır ağır çeviriyordum. Kâğıdın o kuru sesi hâlâ kulağımda. Dışarıdan hafif bir yağmur kokusu geliyordu: toprak ve pas karışımı. Sessizliği sadece saat bozuyordu, tık… tık… tık… Beni asıl huzursuz eden, saat değil, komşum Levent Koral’dı. O adamı kimse sevmezdi. Çok para kazanırdı, az konuşurdu. İnsanlar böylelerine hemen “kirli,” der. Ben demedim. Sadece dikkatliydim. Gece yarısına doğru bir gürültü duydum. Metalin metale sürtünmesi gibi. Kulak kabarttım. "Belki rüzgâr," dedim. İnsan bazen olmayan şeyler duyar. Yine de ayağa kalkıp kapıya yaklaştım. Kapının ahşabı soğuktu, elimi koyunca ürperdim. Anahtar deliğinden baktım. Karşı dairenin kapısı aralıktı. İçeride biri vardı. Uzun boylu siyah montlu. Yüzünü seçemedim ama aceleciydi. Kalbim hızlandı. Hırsız olmalıydı. Kesinlikle hırsız. Çünkü Levent gibi biri ancak böyle soyulurdu. Polisi aramadım. Ne gerek vardı? Zaten birazdan çıkar giderdi. Hem ben orada değildim, değil mi? Sadece bakıyordum. Sabah apartman siren sesleriyle uyandı. Levent Koral ölü bulunmuştu. Kasası boşaltılmış, boynunda derin bir iz vardı. Polisler sorular sordu, ben cevapladım. Sakin, net, tertipli. “Bir şey duydunuz mu?” "Hayır," dedim. “Görmedim.” Doğruydu. Yüzünü görmemiştim. Sonra komiser masaya küçük bir anahtar koydu. “Bu senin mi, Bora?” dedi. Anahtarın metal kokusu burnuma doldu. Tanıyordum. Çok iyi tanıyordum. Levent’in kasasının anahtarıydı. Aylar önce bana vermişti. “Güveniyorum,” demişti. O an fark ettim. Aslında ben baştan beri doğruyu söylemiştim. Ben orada değildim. Çünkü birinin bir yerde olması için, görülmesi gerekir. Ve beni kimse görmemişti.

 
 

©2022, Dergi Mudita, her hakkı saklıdır.

bottom of page