Aris

Yazar: Zeynep Irmak Haspolat (13 yaşında)

Çizer: Zehra Yılmaz

Editör: Meryem Nizamoğlu

Aris, şehir merkezinden çok uzakta, dağların eteklerinde, her yerinden şırıl şırıl akarsular akan yemyeşil ormanlarla kaplı, verimli topraklara sahip bir köyde yaşıyordu. Köyde yaz gelip güneş ışığını en canlı renkleriyle gösterdiğinde arıların nüfusu artmıştı. Mutlu şekilde yaşayan halk bundan huzursuz olmaya başlamıştı. Halk sürekli muhtara arıları şikayet ediyordu. "Arılar, yemek yerken bizi rahatsız ediyor, yiyemiyoruz," "Arılar, sürekli çocuklarımızı sokuyor," "Arıların vizirdayan sesleri yüzünden gece uykularımız bile kaçtı...”

Muhtar sonunda tüm köye bir duman saldı. O gün hiç kimse evinden çıkmadı. Ertesi gün kalktıklarında arılardan kurtulmuşlardı. Halk bu duruma çok sevindi. Artık rahat bir şekilde uyuyor, yemek yiyor, ürünlerini ekip biçiyorlardı. Her şey yoluna girmiş gibi görünüyordu.

Bir süre sonra ağaçlar, çiçekler solmaya, bitkiler kurumaya; tohumlar ürün vermemeye başladı. O yemyeşil köyden eser kalmamıştı. Köy halkı yavaş yavaş köyü terk etmeye başladı. Hırsızlıklar çoğalmıştı.

Aris, arılar gittiği için köyün bu hale geldiğini anlamıştı. O, arıları çok seviyordu. Onların köyden gitmesine de çok üzülmüştü. Arıları geri getirmek için çare aramaya başladı. Bu kadar dumanı muhtar bulamazdı, Dumangöz'den bulmuştu muhtemelen.

Dumangöz, köyün ilerisindeki üç yüz katlı evinde doksan kedisiyle beraber yaşıyordu. Neyse ki kulenin kestirme yolunu biliyordu. Hemen bir kaç adımda oraya ulaştı. Kapılar açıktı içeri girdi. Buranın altı yüz tane odası vardı. Dumangöz'ün olduğu odaya gitti. Orayı bulmak çok kolay olmuştu. Ona arıları geri getirmesini yoksa bundan kendisinin de zarar göreceğini söyledi. Ama Dumangöz hâlinden memnundu.

Makineleriyle ürettiği yapay hava, et, sebzelerle rahat bir şekilde yaşıyordu.

Dumangöz, Aris'in teklifini reddetti. Aris üzgün bir şekilde ayrılırken bir oda dikkatini çekti. Odaya girdiğinde burada köyün haritası ve korkunç planların yer aldığı kağıtlar duvarda asılıydı. Aris hemen odadan çıkarak heyecanla asansöre bindi. "Çok Gizli" yazan bir tuş dikkatini çekti. O tuşa bastı. Arıların saklandığı odayı buldu. Çıkmaları için pencereyi açtı. Arılarla beraber köye kadar uçtular.

Köylüler arıların döndüğünü görünce sevindi. Aris onlara Dumangöz'ün kötü planlarını anlattı. Dumangöz makinalarıyla ürettiği yapay hava ve yiyecekleri satarak tüm köye hükmetmek istiyordu. Jandarmalar, Dumangöz'ü hapise attılar. Bir süre sonra her şey eskisi gibi olmuştu. Halk hâlinden çok memnun; mutlu mesut yaşamaya devam etti.