Her Şeyin Başlangıcı

Yazar: Ali Hamza Akgül (14 yaşında)

Çizer: Ayşe Selin Köksal (11 yaşında)

Editör: Meryem Nizamoğlu

Ben yoktum. Siz de yoktunuz. Hiç bir şey yoktu. Neden mi? Çünkü Evren de yoktu. Peki şimdi nasıl var?

Ben neyim? Her şeyden önce ne vardı? Sadece hiçlik. Az sonra hepsini anlayacaksınız! Tamam tamam, biraz abarttım galiba. Hepinize merhaba insanlar! İnsanlar diyorum çünkü ben bir insan değilim, sizler de…

Ben Yvad. Ama ben neyim söylesenize? Mis kokulu, sapsarı ve dombili bir Kavun mu, kulak tırmalayıcı gırç gırç diye ses çıkaran bir keçeli kalem mi, keskin bir kılıç mı, Atlas mı, çıtır çıtır dumanı üstünde bir lahmacun mu? Bilemediniz, Tungsten atomuyum. Ama eskiden herkes gibi Hidrojen atomu idim. Evet evet, hepimiz bir zamanlar Hidrojen atomu idik.

Durun size anlatayım. Neyi mi? Neyi olacak, evrenin varoluş anı! Her zamanki gibi demek isterdim ama zaman da yoktu. Anti madde takımı ve neredeyse küme düşmek üzere olan madde takımı yine hiçlikte futbol oynuyorlardı. Nasıl olduysa madde takımı son şutlarda hiç beklenmeyen bir gol attı. Herhalde maça çıkmadan bu sefer anneleri pekmez yedirmişti. Ne derler bilirsiniz, pekmez bir kere yiyen bir daha yenilmez. Bu durumu sindiremeyen yenmeye çok alışmış anti madde takımı sinirden patlayıp yok oldu. Ortalık maddeye kalınca, zafinçten her şey hızla büyümeye başladı. Olanlar o kadar hızlı olmuştu ki kendime gelip gözlerimi açtığımda 37 Planck zamanı yaşındaydım.

Henüz bir Hidrojen atomu idim. Etrafta ralli yapan fotonları gördüm. Acilen bu yeni evrene hız sınırı getirilmeli diye düşündüm. Düşüncesiz ışık parçacıkları önüne gelene çarpıyorlardı. Tek başına dolaşmak güvenli olmayacaktı. İleride kafa kafa vermiş ne olduğunu anlamaya çalışan bir grup hidrojene rastladım. Başkanları Hsidnevac ile tanışıp yola beraber devam ettik. Artık bir helyum atomu olmuş idik.

Bir Helyum atomu gibi Evreni gezmeye karar verdim. Ve işte başlıyoruz! Evet, şu an 1 milyar yaşındayım. Yolculuk da harika! Fakat hâlâ kek ikram etmediler. Eee, sanırım keke gerek yok. Önümde kocaman, karanlık bir cisim var. Cisim beni çekmemesin diye önüme gelen her atomla birleştim. Tungsten atomu oldum ama bu kara cisimden kurtulamadım. Biraz önce de yanımdan geçen ışığı çekti. Biraz önce araştırdım. Bu “karadelik” denen şeyler şunları çekebilirmiş.

Orada evrende tüm galaksiler oluşana kadar kalıp 1 milyar yaşımı ve gençliğimi korudum. Hâlâ 1 milyar yaşındayımdır. Burada zaman geçmiyordu ama Samanyolu Galaksisi’nin Orinal sarmalındaki Güneş sisteminin göz bebeği Dünya, Uzaya çoktan gelmişti. Bu haberi bana yeni gelen bir ışık verdi. Dünyadaki bilim insanları beyaz delikleri çoktan keşfetmişlerdi. Işıkla anlaştım, buranın beyaz deliğini bulup çıktık. Bizim ışık hız tutkunuydu tabi, o süratle kendimizi Betelgeus yıldızında bulduk. Şanslıyız ki ilk Betelgeus rüzgarında savrulup Dünya’ya fırladık.

Yeraltına yerleştim. Işık gelemedi, yollarımız ayrıldı. Yıllar sonra Otropoe abi beni 1800’lü yıllarda çıkardı. Sonra matkap oldum. Şimdilerde bir matkabın içinde boş boş oturuyorum.