Şef Melodi

Yazar: Hatice Hale Toprak (10 yaşında)

Editör: Kerem Alparslan ( 13 yaşında)

Ritim Sokağı’nda en leziz pastaların ve böreklerin satıldığı Nota Pastanesi’nin yanında rengârenk, cıvıl cıvıl bir apartmandır Melodi Apartmanı. Birinci katı yeşil, ikinci katı pembe, üçüncü katıysa mavi renkli. Sarı renkli çatısındaki terasta gökkuşağı şeklinde uzun bir masa ve etrafında bulutlar gibi pofuduk mu pofuduk mavi minderleri olan oturma alanı var. Duvarları rengârenk çiçekler, notalar ve kelebekler ile süslüdür, neşeli bir ormana benzer. Melodi Apartmanı’nın yanından geçen insanlar, apartmandan gelen melodi seslerini duyup neşe ile dolarlar.

Melodi Apartmanı’nın bazı özel güçleri de vardır. Yağmur yağdığında Melodi Apartmanı’nın çatısında büyük bir şemsiye açılır ve tüm Ritim Sokağı’nı kaplar. Soğuk havalarda balkonlarından sıcacık kalpler çıkar ve insanların içini ısıtır. Sıcak havalarda ise rengârenk duvarlarından soğuk hava püskürür ve sokağı serinletir. Melodi Apartmanı gibi apartman sakinleri de enerjik ve neşelidir. Böyle bir apartmanda kim mutsuz olabilir ki…  

Yağmurlu bir günün akşamında, İnci Hanım'ın dairesinden mis gibi zencefilli ve tarçınlı kurabiye kokusu tüm apartmana yayıldı. İnci Hanım papatya çayı demleyip komşularını çatı katında kurabiye yemeye davet etti. Lezzetli kurabiyeleri hep birlikte yediler. Sonra herkes evlerine dağıldı. 

O gece Ritim Sokağı’nda beklenmedik bir olay yaşandı. Yer altından garip sesler gelmeye başladı. Sanki yer altında yaşayan tombul devin ayaklarını afacan bir köstebek gıdıklıyordu. Tombul bir dev kahkaha atıyor, güldükçe göbeği inip kalkıyor ve yeri tıpkı bir deniz gibi dalgalandırıyordu. Korkunç kahkahayı ilk fark edenler Ritim Sokağı’ndaki kedi ve köpekleri oldu. Melodi Apartmanı’ndaki çocuklar bu korkunç kahkaha sesine uyandılar ve ağlamaya başladılar. Sonra sırasıyla anneler, babalar, dedeler, nineler… Hepsinin çok korktu. İnsanlar korktukça bu tombul dev sanki daha güçlü kahkahalar atıyor, göbeğinin hareketleri Melodi Apartmanı'nı resmen bir beşik gibi sallıyordu. 

Melodi Apartmanı da bunu hemen fark etti ve deve karşı görünmez bir koro oluşturdu. Ardından herkes kolonları orkestra şefi gibi yönetmeye başladı. Güçlü ve sağlam kolonlardan çıkan melodiler herkesin kalbine dokunuyordu. Melodilerin sesi o kadar güçlüydü ki tombul devin kahkahaları yavaş yavaş azaldı, azaldı ve artık duyulmuyordu. Çocukların, annelerin, babaların, dedelerin, ninelerin korkuları kolonların melodisi ile yok oldu. İnsanlar tekrar güven içinde uykuya daldılar.

Ertesi sabah apartman sakinleri Melodi Apartmanı’ndan ses gelmediğini fark ettiler. Hatta Ritim Sokağı’nın kedi ve köpekleri hiç ses gelmeyen Melodi Apartmanı’na şaşkın şaşkın bakıyordu. Bu sessizliğin sebebi şuydu: Melodi Apartmanı tüm gece kolonlarıyla birlikte tombul devin kahkahalarına karşı savaştığı için yorgun düşmüş ve sabaha doğru derin bir uykuya dalmıştı. O yüzden sesi hiç çıkmıyordu. Ancak birdenbire Apartmanın beş numaralı dairesinde oturan bir çocuk olan Ezgi piyanosunun başına geçti ve tuşlara dokununca tüm apartmana hoş bir ses yayıldı. Sesi duyan apartman sakinleri de uyandı ve şarkıları ile Ezgi’ye eşlik etmeye başladılar. Melodi Apartmanı yavaş yavaş kendine geldi ve Ritim Sokağı’nı hoş melodileriyle neşelendirmeye devam etti.